…

Gx92day mate, how are you going, everything alright up there? Are you enjoying what you see happening down here, on our world, which is, by the way, your creation. Remember?

You must feel so proud.

NOT.

It should have been a pretty nice place, but right from the start there were some flaws in your design. The idea of a world with beautiful landscapes was nice. I just donx92t understand, why you had to put volcanox92s and faults in there. Didnx92t you know those things could destroy what you created? Didnx92t you think it through?

And what was the idea behind a very cold and snowy part at one side and a very hot and dry one at the other side? Couldnx92t you come up with a better way to arrange the weather?
Then you thought, it might be nice to put in some animals and so you did. Some big, some small, but mostly beautiful and  lovely ones you created and personally I think, that was a great idea. But why sneak in the venomous or otherwise very dangerous animals? They are not really useful. Or nice. They are just very deadly for other animals. And for us, the people you put on this planet to finish off your big plan.

And talking about people, why did you make us so aggressive? Well, not all of us, but all over this world people are fighting each other, instead of living together peacefully. Why is that? Itx92s obvious you did not think that one through either.

Are you sleeping or something? Did you pay any attention lately? Or the thousands of centuries before? Floods, earthquakes, tsunamis, wars, starvation. Whatx92s that all about? Is it some lousy attempt to reduce the world population? Or are you working towards total destruction of our world, so you can make a fresh start and create another one? One without the mistakes you made the first time? If you are, I sincerely hope you will make a well thought-out plan. Check everything not just once, but ten or more times, if necessary. And donx92t be cocky, ask for help if youx92re not sure.

Remember this: creating a nice big world takes time. You canx92t do it in just seven days. You should know by now: more haste, less speed.

Oh and before I forget, do we all get another chance in this new world? May we choose where we are going to live then? And last, but not least:

Next time, will you keep the lines of communication open, please. These one-sided conversations are not very satisfactory. And donx92t let there be any doubts about who created that new world. That will make things a whole lot easier.

Itx92s getting a little chilly by now so Ix92m going inside. Ix92ll turn on the television to see what disaster has struck the world this time and hope you will wake up soon.

Talk to you later, mate.

…

…

Neurixebnd legde Mirjam de laatste hand aan de maaltijd, biefstuk met champignons en gebakken aardappeltjes. Een frisse salade maakte het geheel compleet. Ze werd overvallen door een golf van misselijkheid.

Happend naar adem overzag ze de volledig geruxefneerde maaltijd. Ondanks de smerige boel voelde Mirjam zich happy. Ze was zwanger. Eindelijk, na zeven jaar proberen en teleurgesteld worden. Jan zou net zo blij zijn als zij wanneer ze het hem zou vertellen. Dat had vanavond zullen gebeuren tijdens zijn lievelingsmaaltijd. Dat ging nu niet door. Jammer dan. Hij zou net zo blij zijn als ze het vertelde bij een broodje gebakken ei.

Mirjam poetste net voor de laatste keer het aanrecht weer schoon, toen Jan de keuken inkwam.

x93Hxe9, wat is er gebeurd met mijn biefstuk? Heb je hem laten verbranden?x94 Lachend stak hij snuffelend zijn neus omhoog. Een zurige lucht sloot verbranden uit. Verbaasd keek Jan zijn vrouw aan.

x93Heb je overgegeven? Ben je ziek?x94 Bezorgd nam hij haar in zijn armen.

x93Misselijk, ja, ziek, nee.x94 Even bleef het stil. Langzaam veranderde de uitdrukking op het gezicht van Jan.

x93Ben je in x85. Krijgen we een kindje?x94 Mirjam knikte gelukzalig.

x93Weet je het zeker? Heb je een test gedaan?

x93Niet nodig. Alles duidt er op. Ik ben constant misselijk, drie weken over tijd en mijn borsten zijn hartstikke gevoelig. Het lijkt trouwens wel of ze groter worden. Morgen heb ik een afspraak bij de dokter en dan weten we het zeker.x94

Niet begrijpend keek Mirjam de dokter aan, zijn stem drong nauwelijks tot haar door. Niet zwanger, had hij gezegd. Hoe kon dat nou? Alles klopte toch?

x93We noemen dat schijnzwangerx94, legde de dokter uit, x93je bent zo gefocust op het zwanger willen worden, dat je lichaam daar in mee is gegaan. Het spijt me, het is niet anders.x94

…

geschreven voor WE – 300; thema SUGGESTIE

.

…..

Doodziek werd ze ervan. Altijd maar weer achter de kinderen aan te moeten lopen. Ergens tijdens de opvoeding had ze een fout gemaakt, dat kon niet missen. Waarom ruimden ze anders nooit eens zelf hun troep op? Had er xe9xe9n gedoucht, kon ze er zeker van zijn, dat de badkamer een slagveld was. Kleren werden daar gedropt, waar ze werden uitgetrokken. Vooral Karel jr. kon er wat van. Die begon in zijn slaapkamer al met uitkleden. Daar vond ze dan zijn trui en de riem van zijn broek. Op de overloop lag de broek zelf en als hij snel was ook nog een sok. De andere sok en zijn onderbroek kwamen doorgaans in de badkamer terecht. Uiteraard niet in de wasmand, maar daarnaast op de grond. Twee handdoeken had hij doorgaans nodig en ook deze werden na gebruik achteloos op de grond gegooid. Een open gelpot stond op de wastafel, een tube tandpasta lag er, half leeggeknepen, in. De tandenborstel lag, met een beetje geluk, ernaast in plaats van op de grond. Omdat hij het vertikte het douchegordijn te sluiten tijdens zijn wasbeurt, was de hele badkamer met alles wat zich daar bevond, kleddernat. Hij vond het niet fijn om opgesloten te zijn, was zijn excuus. Lulkoek!

De kamer van Suusje durfde ze niet eens meer in te gaan. Was ook vrij lastig, tenzij je een polsstok had. Een hele wand met kasten had ze. Haar kleren, boeken en frutsels kon ze daar zonder problemen allemaal in kwijt. En dan was er nog meer dan genoeg ruimte over. Maar nee hoor, alles lag op de grond of over haar bureau. Zelfs onder haar bed lagen ondergoed, shirtjes en allerlei onbestemde zaken. Schone en vuile kleding, het maakte niet uit, alles lag gebroederlijk door en bij elkaar. Als ze ook maar een poging waagde om naar binnen te kijken, volgde er meteen een storm van protest. Haar kamer was privxe9, daar mocht niemand naar binnen zonder toestemming.

Doodnormaal vonden ze het als het eten elke dag om zes uur op tafel stond. Afwassen was een vies woord, dus ook daar draaide ze zelf voor op. En dan werd er natuurlijk ook nog verwacht, dat er een kopje thee voor hen werd gezet.

Maar nu was ze het zat. Ze ging in staking. Vanaf nu deed ze niets meer voor de kinderen. Uitsluitend voor zichzelf zou ze koken, wassen en opruimen. Laat ze er zelf maar eens achter komen, hoeveel werk het huishouden vraagt. Ze pakte de foto van haar overleden man en drukte er een kus op.

x93Je zult trots op me zijn, lieverd, ik maak nog wel eens keurig nette mensen van onze gemakzuchtige sloddervosjes. Let maar eens op.x94

Zich stiekem verheugend op de beteuterde gezichten als er geen maaltijd klaar stond, nestelde ze zich met een boek op de bank.

…..

…

Ogen dwaalden langs alle hangertjes in de klerenkast. Welke jurk zou het worden vandaag? Of misschien een rok met een mooie blouse? Nee, een jurk, dat voelde zo prettig en bleef ook mooi zitten. Met een rok liep je toch steeds weer het risico van afzakken of verdraaien. Voorzichtig voelend gleden de handen over de zachte soepele stof. Deze werd het. Niet alleen de stof voelde prettig, ook de kleur was aantrekkelijk, een prachtig grijsgroen.

x93Goede keuze. Kleurt ook heel mooi bij je ogenx94, zei het spiegelbeeld.

De badjas werd achteloos op de grond gegooid. Soepeltjes gleed de jurk over hoofd en lijf. Een pirouette en een tevreden glimlach. Nu eerst make-up. Zorgvuldig werd een foundation met draaiende bewegingen lichtjes ingemasseerd. Daarna met een heerlijk zachte kwast het afwerkende poeder aangebracht. Het voelde als een streling en glimlachend werd het werk afgemaakt. Nu nog oogschaduw en mascara. Misschien ook nog een beetje blusher. Het eindresultaat was verbluffend.

x93Wauw! Ziet er goed uit, Sam, een echte dame ben je zo.x94

De schoenen. Waar zijn de schoenen gebleven? Oh ja, in een doos onder in de klerenkast. Zo, nu was de outfit compleet. Of nee, toch niet. Bij deze jurk en schoenen kon je niet met blote benen lopen. Dat was echt geen gezicht. Eigenlijk moesten ze eerst onthaard worden, maar dat ging te lang duren. Ach, die paar haartjes zag je toch niet als er een panty overheen zat. Pantyx92s. Waar lagen die ook weer? In een la natuurlijk. Balancerend op xe9xe9n been drong het geluid van een dichtklappende deur door tot in de slaapkamer. Roffelende voetjes op de trap en de slaapkamerdeur vloog open.

x93Hxe8?x94

Met grote verbaasde ogen staarde het kind naar de figuur, die in een potsierlijke houding op de grond lag. Een been in de lucht, half in een panty gehuld, en een omhoog geschoven jurk, maakten niet bepaald een elegante indruk.

x93Mamax94, schreeuwde het kind, x93papa is ook een mama geworden.x94

…

…

Met een tevreden zucht liet ze zich in de makkelijke stoel vallen. Boek, sigaretje en glaasje drinken bij de hand. Eindelijk kon ze weer eens in de zon zitten. Even lekker doorwarmen. Genietend keek ze om zich heen. Een merel scharrelde op de grond op zoek naar een sappige worm. Hij pikte driftig in het rond, maar had weinig succes. Glimlachend leunde ze achterover.

x93Kom maar op zon, je bent me nog wat stralen schuldig. Ik ben er klaar voor.x94

De zon was nog vrij fel en ze sloot haar ogen. Langzaam doezelde ze weg.

Ze lag op haar buik in het warme zand en voelde warme handen op haar rug. Plagend spelende vingers, rondjes draaiend en zachtjes knedend. Oh, dit was zo lekker. Nee, niet stoppen, doorgaan. Dit was precies wat ze nodig had, warmte en een liefdevolle massage. Het zand prikte een beetje. Verliggen hielp niet. Leunend op een elleboog probeerde ze met de andere hand het zand weg te vegen.

Met een schreeuw sprong ze overeind. Op haar borst zat geen zand, maar een wespachtig beest. Paniekerig sloeg ze het weg. Gadverdamme, wat was dat? Het op de grond gevallen beest kreeg een fikse trap na. Hij had haar gestoken, verdomme.

Ze snelde naar binnen, naar de spiegel boven het dressoir. Ze inspecteerde haar borst, kon echter niets ontdekken wat ook maar enigszins leek op een steek of een beet. Het enige wat ze zag, was een vuurrode kleur. Ze was verbrand. Hoe kon dat nou, ze was amper tien minuten buiten geweest, toch? De klok dacht daar anders over. Hxe8? Had ze twee uur in de zon gelegen?

Nijdig op zichzelf en de nog krachtige zon depte ze haar borst met een nat washandje.

x93Tuttebelx94, sprak ze zichzelf toe, x93je kan minder hebben dan je dacht, hxe8.x94

..

geschreven voor WE-300, thema incasseren.

..

…

Met ongelovige ogen staart ze naar het bericht op teletekst. Dit kan niet waar zijn. Haar held, haar grote liefde. Al twintig jaar volgt ze alles wat hij doet, stuurt hem af en toe een kaartje en volgt hem verder. Op zijn pad naar een grootse toekomst. Dat hij een grootse toekomst had, wist ze zeker, want hij kon echt alles. Zingen, acteren en dansen. Oh nee, in dansen was hij niet zo goed.

Ze was verliefd op hem, maar wist dat het een onmogelijke liefde was. Voor haar was hij onbereikbaar. Zij was slechts een meisje dat vol bewondering naar hem keek op tv. Hij was de man die het beeld vulde met zijn prachtige kop, dat blonde haar. Die mooie mond en die onbeschrijflijk charmante glimlach.

In xe9xe9n klap is dat nu afgelopen. Hij is dood. Zelfmoord zeggen ze. Hoe kan dat nou? Hij was toch gelukkig in zijn carrixe8re? Met zijn knappe vrouw en mooie kindjes? Ze was nooit jaloers geweest, ze gunde hem het geluk, want ze hield van hem. Platonisch en op afstand.

x93x85..depressief.x94
Het woord kwam binnen als een schok. Hij was depressief. Dat was iets waar zij alles van wist, had het zelf meegemaakt. Zij was er echter uitgekomen. Hij kon dat blijkbaar niet. Haar hart huilde voor hem. Voor de pijn en wanhoop die hij moest hebben gevoeld.

x93Vaarwel mijn lief. Vlieg op de vleugels van mijn liefde naar de sterren aan de hemel. En schitter daar zoals je deed op aarde.x94

…

…

Al weken praatte Lucy over niets anders dan het komende afscheid van de lagere school. Er zou een musical opgevoerd worden en zij had daar ook een rol in. Niet zox92n grote rol weliswaar, maar toch. Doodeng vond ze het in eerste instantie, maar naarmate de repetities vorderden, veranderde dat in opwinding. Dit was zo leuk om te doen.

x93Mam, ik weet nu ook wat ik wil worden later. Musicalster.x94

Mam had geglimlacht en was blij, dat haar kleine meisje eindelijk een beetje uit haar schulp kroop. Ze was altijd zo verlegen geweest, durfde nooit zomaar ergens aan mee te doen. En nu straalde ze van enthousiasme. Vol overgave repeteerde ze dagelijks haar tekst en de liedjes die gezongen zouden worden. En eerlijk gezegd, ze zong best goed. Wie weet, zat er echt een carrixe8re in het verschiet op dat gebied.

Samen hadden ze de kleding uitgezocht, het moest zigeunerachtig en tegelijkertijd modern zijn. Nou, dat is lekker duidelijk had mam gedacht, maar wonder boven wonder, waren ze heel goed geslaagd.

Op de dag van de uitvoering was Lucy al vroeg wakker en voelde zich niet helemaal lekker. Ze moest steeds naar de wc.

x93Oh mam, ik kan nu toch niet ziek zijnx94, huilde ze. Mam stelde haar gerust, het was gewoon nervositeit, dat hoorde erbij. Als ze eenmaal op het toneel stond was dat over.

Eindelijk was het zover. Mam zat tussen de andere ouders in de zaal, bloednerveus voor het eerste optreden van haar kleine meisje. Een zware knoop in haar buik, het zweet in de handen.

Daar was Lucy. Ze zag er prachtig uit en zong de sterren van de hemel, zonder enig spoor van nervositeit.

Mam keek, overweldigd door gevoelens van liefde en trots, knipperend met haar ogen. Langzaam opwellende tranen maakten het zicht wazig.

…

Geschreven voor WE-300, met als thema "OPKOMEN"

.

…..

Elke dag stipt om 11uur stapt de man uit bed. De lakens en dekens die hem x92s nachts warm moeten houden, verdienen die naam niet langer. Misschien ooit in een ver verleden waren ze als zodanig herkenbaar. Nu kunnen ze alleen nog beschreven worden als vodden. Zijn onderbroek plakt aan zijn lichaam, dat duidelijk al heel lang geen water meer heeft gezien. Hij schuift in de wachtende bijna rechtopstaande broek en shirt. De lucht die van de kleding afkomt, valt hem allang niet meer op. Van het bed naar de deur loopt een smal paadje tussen alle opgestapelde boeken, kranten en dozen.  De boeken staan keurig op alfabetische orde, de kranten liggen op datum en de dozen zijn genummerd. Alles heel ordelijk.

De keuken ziet eruit en ruikt als een vuilnisbelt, er is geen schoon plekje te zien. Enkele kakkerlakken genieten ongestoord van hun ontbijt. De man vult een vuil glas met water en drinkt. Dan gaat hij de woonkamer in. Ook hier is het een ongelooflijke bende, overal liggen peuken en stapels as. De betonnen vloer van het appartement is bedekt met aangekoekt vuil en gaten in een tapijt. Midden in de ruimte staat een bureau, daarop een computer uit de oudheid en meer overvolle asbakken. Langs de wanden staan stellingen, gemaakt van lego en gevuld met langspeelplaten en singletjes. Ook deze staan netjes gesorteerd op muzieksoort en uitvoerende artiest. De grond voor de stellingen is bezaaid met afval. Het vuil schijnt de man niet te deren. Hij heeft honger.

Als hij het flatgebouw verlaat loopt hij langs zijn brievenbus. Er is een sticker opgeplakt, x93brievenbus is te vol, post kan niet meer bezorgd wordenx94. De man ziet het niet en loopt gewoon door, op weg naar het eetcafxe9 aan de overkant van de straat. Het is precies half twaalf als hij arriveert. Hij groet de man achter de counter en gaat zitten aan het tafeltje in de hoek, zijn vaste plek. De krant van de vorige dag ligt voor hem klaar en kort na zijn binnenkomst staat er een bord met eten voor hem. Bestellen hoeft hij niet meer, elke dag wil hij hetzelfde. Mensen aan andere tafeltjes trekken een vies gezicht als ze de man bekijken. Het valt de man niet op. Niets valt hem op. De tafeltjes om hem heen blijven leeg. Iedereen weet, dat de man hier elke dag om dezelfde tijd komt eten. Niemand waagt het hem aan te spreken of zelfs maar bij hem in de buurt te komen. De stank die van hem afkomt is bijna niet te harden. De baas van het eetcafxe9 heeft medelijden met de man en tolereert zijn dagelijkse bezoek. De man blijft nooit langer dan een half uur en zodra hij vertrokken is met zijn oude krant, gaat het raam open en wordt er even goed doorgelucht. De tafel en stoel krijgen een extra sopje.

Om vijf minuten over twaalf is de man weer thuis. Het is koud in de flat, maar hij voelt het niet. Gas en warm water heeft hij al jaren niet meer. Het gasbedrijf wil graag betaald worden en dat is niet iets waar de man zich mee bezig houdt. Bij de post kunnen vervelende berichten zitten, dus leegt hij zijn brievenbus niet. Zo hoeft hij ook geen rekeningen e.d. te zien.

De man gooit wat rotzooi van de stoel en gaat bij zijn bureau zitten. Hij zet de computer aan en gaat op zoek naar spelletjes. Internet heeft hij niet, want dan kun je virussen krijgen. Ook e-mail heeft hij niet, want dat is alleen maar spam. Spelletjes dus, die heeft hij in overvloed. Als hij niet bezig is met het catalogiseren van xe9xe9n zijn spaarobjecten, speelt hij spelletjes. En rookt sigaretten. Tot drie uur in de nacht. Dan gaat hij naar bed. De volgende dag herhaalt het ritueel zich. En alle volgende dagen.

Tot zijn vijftigste woonde hij nog thuis bij zijn moeder. Zij zorgde ervoor dat hij zich dagelijks waste en schone kleren aantrok. Ze kookte voor hem, verschoonde zijn bed en deed zijn was. Ze verzorgde hem als was hij een klein kind. Toen zij wegviel, stond hij alleen. Zijn broer en zussen hadden hun eigen drukke leven en wilden of konden de extra zorg niet aan. Ze vonden eigenlijk dat hun moeder hem had verpest en tot in de grond had verwend. De man werd min of meer gedwongen alles zelf te regelen, maar hij wist niet hoe. Het kwam niet in zijn hoofd op, dat hij zich regelmatig moest wassen en verschonen. Dat er zo af en toe ook schone lakens op zijn bed moesten. En dat, als hij niet regelmatig opruimde en afval weggooide, zijn woning zou veranderen in een vuilnisbelt. Hij had iemand nodig die hem elke dag weer opnieuw vertelde wat hij moest doen.

Al snel ging het mis. De man leefde in zijn eigen beperkte wereld en sloot, zonder zich daarvan bewust te zijn, de buitenwereld uit. Inclusief zijn familie. Tot op zekere hoogte was zijn wereld geordend. Hij wist exact hoeveel boeken, platen, postzegels, kranten en lego hij had. Waar elk exemplaar te vinden was en hoeveel stuks er van bestonden. Dat wat buiten zijn interesse viel, trok ook zijn aandacht niet.

Zijn familie begrijpt niet, dat hij zo kan leven en wonen. De man ziet geen probleem, hij is ervan overtuigd dat hij een volkomen normaal bestaan leidt en weigert dan ook te aanvaarden dat hij hulp nodig heeft. Hij is inmiddels 70 jaar.

Zeventig jaar geleden had nog niemand van autisme gehoord.

…

Geschreven voor de Speciale Aanbieding.

.

…

Een tikkeltje ongerust keek ze Sandra aan. Net zulke blauwe ogen als Sean. Sean zette een blad met drie bekers koffie op tafel. Sandra haalde opgelucht adem, wat moest ze hier nou op zeggen? Natuurlijk vond ze Sean leuk, maar een beetje vreemd was het allemaal wel. Nog geen twee uur geleden, zag ze haar vakantie nog naar de knoppen gaan en nu? Nu had ze niet alleen haar droomman ontmoet, maar ook meteen zijn moeder, die haar best deed hem regelrecht de hemel in te prijzen. Alsof hij dat nodig had! Sandra had allang de bewonderende blikken van diverse andere jonge vrouwen gezien. Zelfs een oudere dame kon haar blik nauwelijks van hem af houden. Sean zelf had niets in de gaten.

Hun blikken kruisten elkaar en Sandra kon een plotselinge drang om die mooie mond op de hare te voelen, niet weerstaan. Ze stond op en liep om het tafeltje heen. Heel even keek ze hem aan en drukte toen, zonder enig gevoel van twijfel, haar lippen vol op de zijne. Sean stond op en nam haar stevig in zijn armen. Een lange hete kus volgde.

x93I guess that answers my questionx94, klonk het vrolijk.

Blozend liet Sandra haar armen zakken, maar Sean hield haar stevig vast. Sandra gloeide aan alle kanten, haar ogen straalden als nooit tevoren. Wat kon haar een verkorte vakantie schelen? Oh shit, hoe moest het verder als er weer werd gevlogen? Australie was zo groot en haar vakantie zou maar in een klein deel van het land plaatsvinden. Wat als Sean toevallig aan de andere kant van het land woonde? De gedachte hem niet meer te zien, deed nu al pijn.

x93Waar wonen jullie eigenlijk?x94

x93In Perth, Western Australia. Itx92s a beautiful place. Ix92ll show you around.x94

x93Dat zou nog wel eens lastig kunnen worden. Ik ga naar Fremantle, logeren bij een vriendin. Zij studeert daar een jaar aan de universiteit.x94

Vertwijfeld keek Sandra beurtelings van Sean naar Yvon. Sean lachte breeduit.

x93Donx92t worry, Ix92ll find you.x94

x93Ja maarx85..x94

Sean nam haar nog eens stevig in zijn armen.

x93Perth and Fremantle are so close together, itx92s practically one town. And now that I found you, Ix92ll never let you go again.x94

Sandra sloot haar ogen. Zo veel geluk in zo korte tijd, ze kon het bijna niet bevatten.

Een stem klonk uit de speakers in de wachtruimte en deelde mee, dat vliegen nog zeker twee dagen niet mogelijk was. Reizen konden zonder nadelige gevolgen geannuleerd worden. Sandra stond in dubio. Had het nog wel zin om voor zo korte tijd de lange reis naar Australie te ondernemen? Maar als ze nu zou annuleren, hoe moest het dan verder met Sean? Wat was wijsheid in dit geval. Over drie weken moest ze weer werken, dus langer wegblijven was geen optie. Hoewel, haar visum was een half jaar geldig en in haar baan voelde ze zich al een tijdje niet happy. En haar ouders, hoe zouden die reageren? Ze moest haar moeder spreken, nu meteen.

Ze maakte zich los uit Seanx92s armen en verontschuldigde zich. Onderweg naar een rustige plek in de volle ruimte, pakte Sandra haar mobieltje en toetste thuis in. Gelukkig, mam nam zelf de telefoon op. Na vijf minuten over de aswolk en de gevolgen te hebben gesproken, begon Sandra over Sean. Haar moeder luisterde geduldig.

x93En nu weet ik niet wat ik moet doen, mam.x94

x93Natuurlijk weet je dat wel. Jij gaat gewoon naar Australixeb, daar heb je twee weken de tijd om deze jongen te leren kennen en dan kun je altijd nog een beslissing nemen. Wat je ook doet, wij staan achter je. Doe wat je hart je ingeeft, San.x94

Haar moeder had natuurlijk gelijk, diep van binnen wist ze wat ze zou doen. Het was echter fijn om een bevestiging te krijgen van de belangrijkste persoon in haar leven. Haar moeder kende haar als geen ander. Langzaam liep Sandra terug.

Sean stond hoffelijk op, zijn blik vragend en een beetje ongerust. Sandra glimlachte en sloeg haar armen om hem heen.

x93Ik ga met je meex94, was alles wat ze zei.

…..

Al op 16 jarige leeftijd had ze haar toekomstige leven uitgestippeld. Ze leefde, bij wijze van spreken, van puntje naar puntje. En het was gegaan zoals zij het wilde. Misschien niet helemaal in de juiste volgorde, maar toch, het eindresultaat was hetzelfde.

Ze wilde jong trouwen, het liefst met een rijke man en dan meteen een stuk of wat kinderen. Zelf opgegroeid als enig kind, had ze zich vaak eenzaam gevoeld, maar dat zou haar kinderen niet overkomen. Goed, haar huwelijk was een x93moetjex94 geweest, maar tegenwoordig was het doodnormaal om eerst kinderen te krijgen en daarna pas te trouwen. Helaas was dat van die rijke man ook niet helemaal gelukt, haar man zaliger was slechts kapper geweest en hoewel geen vetpot, er viel best van te leven. Het stippeltjespatroon was door die kleine foutjes echter een beetje rommelig geworden.

Inmiddels is ze 74 en vandaag is het Moederdag. Ze had zichzelf getrakteerd op een mooie bos bloemen. Ze had er een kaartje bij laten doen.

x93Voor de allerliefste moeder van de hele wereldx94

Ze had vijf kinderen, drie jongens en twee meisjes. Ze hadden allemaal een druk eigen leven, waar weinig tijd overbleef voor moeder. Maar daar had ze alle begrip voor. Het is zo belangrijk voor jonge gezinnen om een goed verzorgd en liefdevol eigen thuis te hebben. Ze had ze opgevoed tot zelfstandige en onafhankelijke personen. Te onafhankelijk.

Ze wilde echter haar uitgestippelde leven compleet bexebindigen. Hoe moest ze het voor elkaar krijgen om bij het laatste, toch zo belangrijke puntje te komen?

Zij, als geliefde moeder en grootmoeder te midden van al haar kinderen en kleinkinderen. Overladen met liefde en cadeautjes.

Ze las het kaartje nog eens.

x93Voor de allerliefste moeder van de hele wereldx94

Een traan trok een vervangend streepje over haar wang.

…..

Geschreven voor WE 300, thema deze keer: LIJNEN

..